FANDOM


Ricardo Bofill

Ricardo Bofill is aan het schetsen

Ricardo Bofill (Barcelona, 1939) behoort tot de bekendste en meest succesvolle representanten van het postmodernisme. Hij oogstte zowel roem als minachting met zijn samenvoegingen van klassieke vormen en moderne bouwtechnieken.

Taller de Arquitectura


Ricardo Bofill, zoon van een Catalaanse vader en een Venetiaanse moeder, studeerde achtereenvolgens aan de Esquela Técnica Superior in Barcelona (1955-6) en de Universiteit van Genève (1957-60). In 1960 initieerde hij de oprichting van het platform Taller de Arquitectura, een veelzijdige groepering van architecten, ontwerpers, een wiskundige, een
Ricardo Bofill, bouwwerk

Ricardo Bofill zijn ontwerp

musicus, een dichter en een filosoof.

Met de Taller de Arquitectura realiseerde Bofill in de jaren zestig en zeventig een aantal projecten die, in ieder geval in visueel opzicht, verwantschap vertoonden met min of meer gelijktijdige bouwwerken als Habitat '67 van Moshe Safdie en de structuralistische gebouwen van Aldo van Eyck en Herman Hertzberger. Voorbeelden hiervan zijn het wooncomplex Barrio Gaudi in Antoni Gaudi's geboorteplaats Reus (1964-1968) en Xanadú (1969) en La Muralla Roja (1968-1973), beide gelegen in Calpe, Spanje. Deze complexen bestaan uit ingewikkelde systemen van aaneengeschakelde cellen, vaak geconstrueerd uit geprefabriceerde betondelen. Deze speelse bouwtrant komt het beste naar voren in de twee projecten in Sant Just Devern, nabij Barcelona (1972-1975): het wooncomplex Walden 7 en La Fabrica, een omgebouwde cementfabriek waarin Bofills firma zich vestigt. Het complex Walden 7 - de utopische naam zegt veel over de romantische inslag van het bureau - heeft een uiterst sculpturale vorm en is 'beplakt' met rood sierbeton.

classicistische ontwerpen


Hoewel hiervan in Walden 7 nog niets te bespeuren valt, wordt Bofills vormentaal meer en meer historiserend. Deze geleidelijke verandering is goed zichtbaar in de reeks grootschalige woningbouwprojecten in Frankrijk die de architect in de jaren zeventig en tachtig voor zijn rekening neemt. Bofills bekering wordt voor het eerst zichtbaar in de eclectische woongebouwen Les Arcades du Lac en Le Viaduc in Saint-Quentin-en-Yvelines (1972-1982), die zijn geïnspireerd op tekeningen van de achttiende-eeuwse Franse architecten Ledoux en Boullee. De complexen zijn groots en meeslepend, maar vallen in het niet bij het paar jaar later gebouwde Les Espaces d'Abraxas, een kolossaal wooncomplex in Marne-la-Vallée (1978-1983). Met dit ontwerp bereikten Bofills naam en faam een (voorlopig) hoogtepunt, evenals overigens de kritiek op zijn vermeende drang naar megalomanie. Na dit project temperde de architect zijn overvloedige gevelclassicisme; deze versobering komt duidelijk tot uiting in latere classicistische woningbouwprojecten, zoals rond het Burgemeester De Monchyplein in Den Haag (1997-2004).


hernieuwde stilistische flexibiliteit


Ricardo Bofill heeft een aantal bijzondere projecten uitgevoerd rond de viering van de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona, waaronder het Instituto de Educación Fisica, het Teatre Nacional de Catalunya en een vliegveldterminal. Het eerste gebouw is nog formeel classicistisch maar de andere twee gebouwen, het theater en de terminal, toonden een hernieuwde stilistische flexibiliteit. Sindsdien bouwt Taller de Arquitectura - inmiddels een commercieel zeer succesvol bureau met kantoren in Barcelona, Parijs, Montpellier en New York - gestaag voort aan een gevarieerd oeuvre, inclusief hoogbouw en industriële gebouwen

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.